Wybitny szwedzki astronom

Anders Celsius to wybitny szwedzki astronom, matematyk i fizyk. Anders Celsius urodził się w 1701 roku w Uppsali, gdzie również zmarł w 1744 roku. Od najmłodszych lat Anders Celsius poświęcał dużo czasu obserwacjom astronomicznym. Po zdobyciu starannego wykształcenia został profesorem uniwersytetu w Uppsali. W 1740 roku w Uppsali zostało otwarte z jego inicjatywy obserwatorium astronomiczne, w którym pełnił funkcję dyrektora. Od 1733 do 1734 roku odbył szereg podróży naukowych. Przebywał między innymi we Francji i Anglii. Podróże wykorzystał do poznania zdobyczy naukowych tamtejszych uniwersytetów z dziedziny astronomii. Także w roku 1733 opublikował pracę naukową, która była opisem 316 doświadczeń i obserwacji zorzy polarnej. W 1736 roku wziął udział w trwającej rok wyprawie naukowej pod kierownictwem francuskiego badacza Piere’a Louisa de Maupertuis’a. Uczestniczył w pracach międzynarodowego zespołu, który zajmował się pomiarami Ziemi. Swoje prace zespół ten prowadził na terenie Laponii. Celem tych pomiarów było potwierdzenie lub wykluczenie teorii Newtona, że Ziemia jest na biegunach spłaszczona. W Laponii Celsius uczestniczył nie tylko w pracach zespołu. Prowadził także własne obserwacje zorzy polarnej. Obserwacje te doprowadziły go do wysnucia wniosku, że, wbrew panującym wówczas poglądom, zorza nie jest światłem zodiakalnym. W 1742 roku zaproponował nową metodę pomiaru temperatury.

Badanie dziejów ludzkości

Archeologia zajmuje się badaniem dziejów ludzkości. W sferze jej zainteresowań leżą czasy prehistoryczne i starożytne. Badanie dziejów odbywa się na podstawie materialnych śladów, które zachowały się do naszych czasów. Wśród tych śladów są dzieła rąk ludzkich nazywane artefaktami, ale także ekofakty, czyli ślady, jak człowiek wpływał na naturalne środowisko. Archeologia bada także zachowane ludzkie szczątki. W swoich badaniach archeologia prowadzi studia terenowe, którym towarzyszą prace wykopaliskowe, ale prowadzona jest także klasyfikacja, datowanie oraz interpretacja znalezisk. Zainteresowanie przedmiotami z minionych epok narodziło się w okresie renesansu. Trudno jednak mówić już o archeologii. Archeologia jako nauka narodziła się dopiero w XVIII wieku wraz z rozpoczęciem prac wykopaliskowych na terenie starożytnych miast Herkulanum i Pompeje. W pełni dojrzałą nauką archeologia stała się pod koniec XIX wieku. Od tej pory w swoich badaniach posługuje się coraz bardziej rozwijającymi się technikami badawczymi. W badaniach archeologicznych wykorzystywanych jest szereg nauk pokrewnych, w tym biologia. Archeologia korzysta między innymi z paleobotaniki, która jest nauką o roślinach z dawnych epok. Spośród nauk biologicznych korzysta także z archeozoologii, która identyfikuje i analizuje szczątki zwierząt oraz z antropologii fizycznej zajmującej się identyfikacją analizą znalezionych szczątków ludzkich.

Nauka o formach życia

Nauką o wszystkich formach życia, które występują na ziemi jest biologia. Jest to nauka, która obejmuje bardzo wiele nauk: embriologię, fizjologię, anatomię, zoologię, botanikę i jeszcze o wiele więcej nauk. Badania, które prowadzone są w każdej z tych dziedzin dostarczyły nam ogromnej wiedzy nie tylko o nas samych, czyli o ludziach, ale także o milionach innych żywych istot, które wspólnie z nami zamieszkują planetę Ziemię. Dzięki zastosowaniu w praktyce tej wiedzy teoretycznej możliwe stało się przeprowadzanie transplantacji wielu organów, w tym także transplantacji serca, zwalczono wiele chorób. W ostatnich latach bardzo mocno rozwija się biologia molekularna oraz genetyka. Pozwoliło to lepiej nam zrozumieć procesy chorobowe, które zachodzą w ludzkim organizmie, ale także na zastosowanie w leczeniu ludzi terapii genowej. W miarę rozwoju biologii coraz lepiej zdajemy sobie także sprawę z tego, jak wpływamy na inne żywe istoty i na środowisko, w którym przyszło nam żyć. Biologia jako nowoczesna nauka narodziła się w XIX wieku. Nauki biologiczne narodziły się jednak o wiele wcześniej, bo już w czasach starożytnych. Sięgają swymi korzeniami Arystotelesa, Galena czy Hipokratesa. Największy rozwój nauk biologicznych nastąpił w okresie renesansu wraz z pierwszymi pracami z dziedziny fizjologii i anatomii. Na tym polu szczególne zasługi należy zapisać przede wszystkim Wesaliusowi Harvey’owi.

Edukacja w kwestii zarabiania

Wszyscy doskonale wiemy, że wiele osób zarabia dziś porządne pieniądze przez Internet. Aby jednak to robić, potrzebna jest do tego celu odpowiednia wiedza, którą możemy zdobyć, podejmując konkretną naukę w tym zakresie. Rozwinięta technologia daje takie możliwości, że wystarczy odrobina czasu i zaangażowanie, aby wiedza w tym zakresie stała się dla nas osiągalna. Konkretnym formatem, jest dziś zarabianie pieniędzy dzięki możliwościom, jakie stawia przed nami Internet. Możliwości te sprawiają, że praca w sieci jest dziś możliwa i to na wielu dyscyplinach, ale wymaga to odpowiedniej nauki. Zarabianie w sieci może zostać osiągnięte poprzez zakładanie stron internetowych na zlecenie, pozycjonowanie stron internetowych, pisanie tekstów czy prowadzenie bloga. Formy zarabiania są o wiele większe i przykładów można by tu mnożyć. Internet daje szerokie możliwości a w sieci każdego dnia pojawia się tysiące ogłoszeń, które sugerują nam możliwości zarabiania przez Internet. popularne staja się dziś programy partnerskie, których w sieci nie brakuje. Wystarczy wybrać odpowiedni program partnerski, który odpowiada najlepiej naszym oczekiwaniom i zacząć za jego pomocą zarabiać prawdziwe pieniądze. Oczywiście wszystko wymaga odpowiedniego nakładu czasu i właściwej wiedzy w danym zakresie. Jednak jest to możliwe, a nasza wiedza z czasem stanie się coraz większa i bardziej przydatna, dlatego warto poświęcać swój cenny czas na jej zdobywanie.

Szkolenia, warsztaty, konferencje

Ponieważ zasób wiedzy, spojrzenie na świat, umiejętności stale się zmieniają, każdy nauczyciel i wykładowca ma obowiązek systematycznie się dokształcać, aby móc przekazać dalej, to czego sam się nauczył. Podobnie rzecz się ma z lekarzami. Oni tym bardziej powinni być na bieżąco, gdyż postęp w tej dziedzinie nauki jest wyraźny gołym okiem nawet dla laika. Zresztą każdy zawód wymaga tego, aby być na bieżąco w danej dziedzinie. Szkoleniami i organizacją konferencji, warsztatów dla nauczycieli zajmuje się Centrum Kształcenia Ustawicznego. Do tego dochodzi literatura fachowa, wymiana doświadczeń zdobywanie nowych uprawnień, np. na egzaminatora. Lekarze mają organizowane sympozja, konferencje itp. Ci, którzy po studiach lub osiągnięciu stopnia danej specjalizacji, nie inwestują we własny rozwój intelektualny i nie dążą do zdobywania nowych umiejętności, stają się reliktem, są w zasadzie nieprzydatni. Dlatego musimy pamiętać, że nauka nie kończy się wraz z ukończeniem szkoły, a dopiero po śmierci. Czy należy jeździć na wszystkie dostępne szkolenia z danej dziedziny? Oczywiście nie. Po pierwsze, nie zostałoby nam zbyt wiele czasu na pracę w zawodzie, a po drugie zbyt intensywne poświęcenie się pracy może ostatecznie doprowadzić do wypalenie zawodowego. Szkolenia zatem musimy wybierać mądrze, powinniśmy przeprowadzać selekcję. Brać pod uwagę nie tylko temat, ale i zorientować się poziomie merytorycznym danego warsztatu, czy danej konferencji.

Szkoły dla dorosłych

Nadal sporym powodzeniem cieszą się szkoły dla dorosłych. Najczęściej są to licea. Można do nich uczęszczać po skończeniu dawnej ośmioklasowej szkoły podstawowej lub po ukończeniu gimnazjum, są one oczywiście otwarte też dla absolwentów szkół zawodowych, którzy chcą zdobyć wykształcenie średnie. Co daje ukończenie takiej szkoły? Otóż najważniejszym i najbardziej wymiernym rezultatem jest otrzymanie wykształcenia na poziomie średnim. Obecnie pracodawcy często szukają osób, które legitymują się takim świadectwem. Niestety tylko część słuchaczy liceów dla dorosłym podchodzi do egzaminu maturalnego. A szkoda, bo nigdy nie wiadomo, czy wśród naszych marzeń i aspiracji nie pojawią się studia wyższe. Jak wygląda nauka w takich szkołach? Są dwa systemy. Wieczorowy i weekendowy. Słuchacze uczęszczają w wyznaczonych terminach na zajęcia. Aby zaliczyć zajęcia muszą przedstawić prace zaliczeniową. Następnie są dopuszczani do egzaminów pisemnych i ustnych. Z niektórych przedmiotów są wyłącznie egzaminy ustne. Szkoły takie zazwyczaj trwają 6 semestrów, czyli tyle co licea dzienne. Zazwyczaj są to szkoły płatne, jednak opłaty są bardzo niskie, a niekiedy nawet można dostać stypendium naukowe, czy zostać zwolnionym z tych opłat całkowicie z powodów finansowych. W szkołach takich uczą się bardzo młodzi ludzie jak i osoby dojrzalsze. Nigdy nie jest za późno na edukację, zmianę pracy i realizację zamierzeń.

Kto wychowuje dzieci

Głównym zadaniem rodziców względem dzieci jest ich utrzymanie i wychowanie. Szkoła natomiast ma uczyć i wychowywać. Kto jest zatem odpowiedzialny za wychowanie dzieci i młodzieży? Rodzice czy nauczyciele? Jak się okazuje jedni i drudzy. Oczywiście szkoła ma tu spełniać wyłącznie rolę wspierającą. Zatem szkoła nie powinna wchodzić w kompetencje rodziców. Jednak według niektórych rodziców wymaganie, tego aby komórka dziecka była wyłączona podczas lekcji, jest wkraczaniem właśnie w ich kompetencje. Co kiedy nauczyciel zobaczy nieletniego ucznia, który w miejscu publicznym spożywa alkohol? Oczywiście nauczyciel ma obowiązek zareagować. Gorzej jeśli to dziecko pije w obecności dajmy na to matki. Wówczas pedagog raczej nie będzie ingerował, choć według prawa mógłby i pewnie powinien. Bo rodzic popełnia wykroczenie rozpijania swojego nieletniego dziecka. Niekiedy jednak, w przypadkach rodzin dysfunkcyjnych, niepełnych, a tym bardziej patologicznych rola wychowanie młodego człowiek przez szkołę się zwiększa. Często rodzice sami proszą o pomoc wychowawców i pedagogów czy psychologów szkolnych, bo nie dają sobie rady z niesfornym i nieposłusznym potomkiem. Wówczas szkoła musi udzielić rodzicowi pomocy i wsparcia w wychowaniu jego dziecka. Czy wszyscy nauczyciele w równym stopniu uczestniczą w wychowywaniu swoich uczniów? Nie, największą rolę odgrywają oczywiście wychowawcy i humaniści, a zwłaszcza poloniści, którzy rozmawiają z dziećmi na różne tematy kształtujące osobowość młodego człowieka i wyrabiają w nim właściwe postawy moralne i społeczne.

Reforma w liceum

Ci, którzy decydują się na edukację w liceum powinni być przekonani, co do tego, że po jego ukończeniu rozpoczną dalszą naukę. Obecnie liceum ogólnokształcące jest tylko furtką do dalszego etapu kształcenia. Od tego roku, czyli od roku szkolnego 2012/2013 została wprowadzona reforma w liceach. Uczniowie teoretycznie mają dość swobodny wybór odnośnie przedmiotów wiodących, którym będą poświęcać najwięcej uwagi. Uczeń może wybrać od dwóch do trzech, a niekiedy nawet czterech przedmiotów, których będzie się uczył na poziomie rozszerzonym. Szkoła ma nieco przypominać model zachodni, według którego uczniowie uczęszczają głównie na te zajęcie, które sami wybrali. Na szczęście nie ma aż takiej wielkiej dowolności, bo mogłoby to doprowadzić w niektórych przypadkach do wtórnego analfabetyzmu. Zatem obecnie gimnazjalista musi już wiedzieć, co chce robić w przyszłości, czy np. zwiąże swoją przyszłość z dziedzinami humanistycznymi, czy np. medycyną. W założeniu licea mają przygotowywać obecnie do dalszej nauki na konkretnych wydziałach i kierunkach. Gorzej jeśli młody człowiek jeszcze nie wie, co chciałby robić w życiu. Jeśli ktoś np. w klasie maturalnej uzmysłowi sobie, że jednak potrzebna mu będzie biologia, fizyka i chemia, bo chce startować na farmacje, a jest w klasie z rozszerzonym językiem polskim, historią i łaciną, to ma niewielkie szanse na samodzielne nadrobienie zaległości i zdanie na odpowiednim poziomie matury z potrzebnych mu przedmiotów.

Szkoła prywatna czy państwowa

Czy warto posyłać dziecko do prywatnej szkoły? W Anglii na pewno tak. W Polsce? To zależy. Zazwyczaj w szkołach prywatnych i tzw. szkołach społecznych klasy liczą mniej uczniów niż w szkole państwowej. To jest na pewno jednym z podstawowych plusów. Im mniej uczniów w klasie, tym większe szanse, że nauczyciel podejdzie do naszego dziecka indywidualnie i wesprze go w rozwoju lub zauważy jego trudności i pomoże się z nimi uporać. Teoretycznie rzecz ujmując w szkołach prywatnych, za które rodzice płacą niekiedy wysokie czesne, powinni uczyć najlepsi pedagodzy. Jednak trudno jest jednoznacznie określić, co oznacza w ogóle to sformułowanie. Ktoś z nas będzie wymagał nauczyciela, który będzie łagodny i raczej pobłażliwy, inny uzna, że tylko nauczyciel wymagający jest odpowiedni. Nauczyciel może mieć ogromną wiedzę, ale nie do końca potrafi ją przekazać itp. Z doświadczenia wiadomo niestety, że w części szkół jest zgodnie z powiedzeniem – „płacę i wymagam”. Tylko czego? Tego, czego oczekuje rodzic. A rodzice mają bardzo zróżnicowane wymagania. Praca w takiej szkole raczej nie jest łatwa. W szkole nie mogą bezwarunkowo rządzić rodzice, bo wyjdzie to wszystkim na niekorzyść. Oczywiście jeżeli dyrekcja szkoły jest rozsądna i nie ulega wpływom i namowom, a jako najważniejszy cel stawia nauczanie na wysokim poziomie i odpowiednie wychowanie, to taka szkoła warta jest tego, żeby za nią płacić.

Praca dyplomowa to trudne zadanie

Nauka w szkole wyższej wymaga od nas przygotowywania się do kolokwiów, egzaminów, a także napisania pracy dyplomowej. Ta ostatnia dla większości studentów jest obowiązkiem, który spędza im sen z powiek. Niejednokrotnie zdarza się, że postanawiają zapłacić wynajętej osobie, która napisze całość pracy licencjackiej lub magisterskiej, a student jedynie zapozna się z treścią i uda się na obronę. Takie sytuacje kończą się różnie, więc warto samodzielnie podjąć się napisania tekstu mającego być zakończeniem naszej przygody z uczelnią lub początkiem do starania się o kolejny stopień naukowy. Aby profesjonalnie przygotować pracę dyplomową, konieczne jest zapoznanie się z obowiązującymi wymogami formalnymi, czyli zasadami tworzenia rozdziałów, przypisów i bibliografii. Kolejnym krokiem jest plan pracy, określenie techniki badań oraz zakresu naszych rozważań. W tym celu student ściśle współpracuje z promotorem, który pomaga ustalić temat oraz dobrać właściwą literaturę i metody badawcze. Zdobywanie informacji dla wielu studentów polega na korzystaniu z zasobów bibliotecznych, publikacji zamieszczonych w Internecie oraz archiwalnych artykułów umieszczonych na różnych nośnikach. Niejednokrotnie udaje się jednak stworzyć na tyle interesujący temat, że drogą do napisania tekstu są wywiady, uczestnictwo w wydarzeniach kulturalnych oraz praca z ulubionym filmem, muzyką czy książką konkretnego autora.

Wybitny Jan Czerski

Wybitnym badaczem Syberii był polski geolog, geograf i paleontolog Jan Czerski. Jan Czerski żył w latach 1845 – 1892. Mając 18 lat wziął udział w powstaniu styczniowym. Wzięty do niewoli został skazany na odbycie karnej służby wojskowej na Syberii. Został zesłany do Omska, gdzie zetknął się z innym polskim zesłańcem, Aleksandrem Czekanowskim. Aleksander Czekanowski był już w tym czasie znanym badaczem jeziora Bajkał oraz Zabajkala. Zaopiekował się więc Czerskim. To dzięki niemu Czerski ukończył studia z zakresu geologii i paleontologi. Swą pracę naukową rozpoczął pod kierunkiem Czerskiego i Benedykta Dybowskiego. Dybowski także przebywał na Syberii na zesłaniu. Na polecenie Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego w latach 1871 – 1883 Czerski prowadził badania w górach Sajan Wschodni, nad rzeką Dolna Tunguska oraz w dolinie rzeki Irkut. Prowadził także w Irkucku badania geograficzne i geologiczne na terenie wschodniej Syberii. Największe zasługi położył jednak Czerski badając budowę geologiczną wybrzeża jeziora Bajkał, przy okazji opracował także mapę geologiczną całego wybrzeża Bajkału. W 1891 roku został skierowany na wyprawę mającą na celu zbadanie nie znanej praktycznie Kołymy. Zmarł w trakcie wyprawy. W uznaniu jego zasług dwa pasma górskie Syberii noszą jego imię. Jego imię otrzymały także dwa szczyty położone w pobliżu jeziora Bajkał oraz miasto nad Kołymą. Miasto to położone jest w pobliżu miejsca, w którym Czerski zmarł.

Wybitny angielski botanik

Robert Brown to wybitny angielski botanik, który żył w latach 1773 – 1858. Robert Brown położył wielkie zasługi dla rozwoju botaniki. Świat zawdzięcza mu między innymi poznanie flory Australii. Stało się to możliwe dzięki jego udziałowi w wyprawie naukowej do Australii, którą odbył w latach 1801 – 1805. Podczas swojej wyprawy Brown zebrał około 4000 gatunków roślin występujących na kontynencie australijskim. Część tych roślin była dotychczas zupełnie jeszcze nie znana. Florze Australii poświęcił Robert Brown dwa swoje dzieła. Jednym z nich było dzieło zatytułowane „Prodromus Florae Nowae Hollandiae et Insulae Van Diemen”, drugim „General Remarks, Geographical and Systematical, on the botany of Terra Australis”. Prace te sprawiły, że stał się człowiekiem znanym nie tylko w Anglii, ale także poza jej granicami. Zaowocowało to otrzymywaniem przez niego roślin, które zebrali inni, podróżujący po różnych częściach świata, botanicy. Dzięki temu Brown sporządził opisy roślin, które rosną w okolicach ujścia rzeki Kongo, opisał rośliny Etiopii i Jawy. Brown prowadził także badania nad budową zalążka i nasion roślin. Jego prace uznane zostały za obowiązujące teorie w świecie botaniki. Stały się one także podstawą do prowadzenia dalszych prac z zakresu botaniki. W 1827 roku Brown odkrył bezładne ruchy cząsteczek zawiesiny pyłku kwiatowego w cieczy. Zjawisko to jest dzisiaj nazywane ruchami Browna.

Tycho de Brahe

Wybitne zasługi dla rozwoju astronomii położył duński astronom Tycho de Brahe. Ten wybitny astronom żył w latach 1546 – 1601. Miał 14 lat, kiedy w 1560 roku miało miejsce dobrze widoczne na terytorium Danii zaćmienie Słońca. Zjawisko to wywołało u niego zainteresowanie astronomią. Zainteresowanie to doprowadziło do odkrycia przez niego w 1572 roku w gwiazdozbiorze Kasjopei supernowej, czyli gwiazdy, która charakteryzuje się nagłym wzrostem jasności. Odkrycie to spowodowało, że jego osoba stała się sławna w całej Europie. Na wyspie Hven za odkrycie supernowej duński król wybudował dla Brahe pierwsze w świecie obserwatorium astronomiczne. Obserwatorium to nosiło nazwę Uraniborg. W swoim obserwatorium Tycho de Brahe pracował przez 21 lat. Mimo, że dysponował jedynie prymitywnymi przyrządami dokonał szeregu niezwykle dokładnych obserwacji planet. Uczniem Tycho de Brahe był Johannes Kepler. Wykorzystał on w swoich pracach dokonane przez Brahe’a obserwacje do sformułowania praw nazywanych dzisiaj prawami Keplera oraz do odkrycia prawidłowości, które rządzą ruchami planet. Tycho de Brahe jest odkrywcą dwóch nierówności w ruchu Księżyca oraz autorem kompletnego katalogu położenia 977 gwiazd, które są widoczne gołym okiem z szerokości geograficznej, na której leży Dania. Od 1599 roku Tycho de Brahe przebywał w Pradze. Pełnił tam funkcję nadwornego astronoma oraz matematyka. Tycho de Brahe’e zawdzięczamy także odkrycie 5 komet.

Chemik Robert Boyle

Jednym z twórców nowoczesnej chemii jest angielski filozof, fizyk i chemik Robert Boyle, który żył w latach 1627 – 1691. W 1654 roku Boyle rozpoczął na uniwersytecie w Oksfordzie swoje eksperymentalne badania z zakresu chemii i fizyki. Wbrew obowiązującym w owym czasie poglądom Boyle głosił, że chemia to odrębna dziedzina nauki. W 1661 roku wyniki swoich badań ogłosił w dziele pod tytułem „Chemik powątpiewający”. Dzieło to zawiera między innymi definicję pierwiastka. Definicja ta była aktualna aż do roku 1896, kiedy to odkryto pierwsze pierwiastki promieniotwórcze. Dzieło Boyle’a stało się punktem zwrotnym w historii chemii. Boyle zajmował się nie tylko badaniami z zakresu fizyki i chemii, ale także zwalczał poszukujących kamienia filozoficznego alchemików. Uważał bowiem, że nie kierują się oni w swoich poszukiwaniach naukowym podejściem. Jednak chemia zawdzięcza także alchemikom wiele odkryć. Są oni odkrywcami i badaczami kwasu solnego, siarkowego i azotowego oraz odkrywcami związków rtęci. Boyle jako pierwszy zastosował w 1663 roku wskaźnik, który posłużył do odróżniania zasad od kwasów. Przeprowadzając doświadczenia z zakresu fizyki w 1662 roku sformułował prawo, które głosi, że objętość masy gazu jest odwrotnie proporcjonalna do jego ciśnienia. Niezależnie od niego do takiego samego wniosku doszedł w 1676 roku Edme Mariotte, dlatego prawo to jest dzisiaj nazywane prawem Boyle i Mariotte’a.

Adolf von Baeyer

Spośród wielu chemików warto trochę miejsca poświęcić niemieckiemu chemikowi Adolfowi von Baeyerowi. Adolf von Baeyer żył w latach 1835 – 1917. Po uzyskaniu w 1858 roku tytułu doktora nauk humanistycznych założył laboratorium chemiczne oraz został wykładowcą Berlińskiego Instytutu Zawodowego. Od 1875 roku prowadził wykłady na uniwersytecie w Monachium. Także w Monachium założył swoje laboratorium chemiczne. Prowadził w nim między innymi badania nad przemianą kwasu moczowego oraz nad mechanizmami fotosyntezy. W roku 1863 udało mu się odkryć kwas barbiturowy. Kwas barbiturowy stał się później podstawowym składnikiem wielu leków nasennych, które nazwano barbituranami. W 1871 roku dokonał kolejnych ważnych odkryć. Odkrył w tym roku fenoloftaleinę, eozynę i fluoresceinę, czyli barwniki syntetyczne. Jest także odkrywcą aldehydu mrówkowego. Aldehyd mrówkowy został wykorzystany przez Leo Baekelanda w trakcie prowadzonych przez niego prac nad bakelitem. W roku 1880 Baeyerowi udało się przeprowadzić pełną syntezę indygo. Do tej pory ten ciemnoniebieski barwnik był pozyskiwany jedynie z pewnych, pochodzących ze wschodniej Azji roślin. Synteza indygo, którą przeprowadził Baeyer zapoczątkowała prace badawcze nad innymi barwnikami. Trzy lata po przeprowadzaniu syntezy indygo Baeyer opisał także strukturę indygo. Za swoje prace nad barwnikami w 1905 roku Adolf von Baeyer otrzymał nagrodę Nobla.

Awicenna Ibn sina

Najbardziej wszechstronnym przedstawicielem arabskiej nauki i filozofii okresu średniowiecza był Awicenna Ibn sina, który żył w latach 980 – 1037. W wieku 17 lat Awicenna zainteresował się medycyną, nieco wcześniej zgłębiał tajniki prawa i filozofii. Bardzo szybko zyskał sławę wybitnego uczonego i lekarza. Jego dorobek naukowy obejmuje około 160 prac z zakresu medycyny, astronomii, fizyki, matematyki, geologii, mineralogii, ale także z zakresu filozofii, teorii muzyki i językoznawstwa. Jego najsłynniejszym dziełem przyrodniczym jest dzieło pod tytułem „Canon medicinae”. Aż do kończ XVII wieku dzieło to było podstawowym podręcznikiem medycyny. Awicenna zawarł w nim całą ówczesną wiedzę na temat medycyny praktycznej i teoretycznej. W swoim dziele omówił właściwości leków, zajął się także omówieniem czynników zewnętrznych wpływających na powstawanie chorób. Nie potrafił jeszcze tego nazwać, ale zakładał, że istnieją czynniki zakaźne, które odpowiadają za powstawanie chorób gorączkowych. Warto wspomnieć także o dziełach filozoficznych Awicenny. Nawiązując do dzieł Arystotelesa rozwinął teorię abstrakcji, ale także teorię formy i materii. Jego zdaniem materia to zasada bytu, która istnieje niezależnie od Boga. Głosząc swoje poglądy filozoficzne naraził się filozofom muzułmańskim, którzy potępili jego poglądy. Dzięki niemu jednak średniowieczna Europa poznała nauki Arystotelesa, on sam nazywany był „księciem filozofów”.

Wielka postać świata nauki

Wielką postacią świata nauki jest Arystoteles, grecki filozof, żyjący w latach 384 – 322 przed naszą erą. Arystoteles urodził się w Stagirze. W wieku 17 lat rozpoczął studia w Akademii Platońskiej. Spędził w niej 20 lat, opuścił Akademię po śmierci Platona w roku 347 p. n. e. Najbliższe 5 lat spędził w Azji Mniejszej i na wyspie Lesbos, był także nauczycielem syna Filipa Macedońskiego, znanego później jako Aleksander Wielki. Do Aten Arystoteles wrócił w 335 roku p. n. e. Założył w nich własną szkołę filozoficzną, którą nazywano Liceum. Arystoteles położył podwaliny pod niemal wszystkie dyscypliny naukowe. Stworzył logikę formalną, położył podwaliny pod estetykę i przyrodę, stworzył podwaliny psychologii, astronomii i etyki. Był także historykiem ustrojów politycznych. Swoje poglądy filozoficzne wyłożył w dwóch dziełach: „Metafizyce” i „Fizyce”. Swoje poglądy na temat funkcjonowania państwa przedstawił w dziele „Polityka”. Jego zdaniem najlepszym ustrojem jest monarchia lub rządy arystokracji. Jego zdaniem władzę w państwie powinna sprawować klasa średnia. Poglądy Arystotelesa na temat państwa cieszyły się dużym uznaniem w okresie średniowiecza. Z jego dorobku korzystał święty Tomasz z Akwinu. Arystoteles prowadził także badania z zakresu fizjologii i anatomii zwierząt. Opracował metody ich klasyfikacji. Korzystano z nich aż do czasów Linneusza. Swoje poglądy na ten temat zawarł w dziele „Historia zwierząt”.

Genialny matematyk wszech czasów

Jednym z najgenialniejszych matematyków na świecie, a jednocześnie największym wynalazcą i mechanikiem starożytności był Archimedes. Mimo, że urodził się w Stagirze swoje życie związał z Syrakuzami. Archimedes swoje studia odbył w Aleksandrii, nawet po ich ukończeniu pozostał w stałym kontakcie i aleksandryjskimi uczonymi. Także w Aleksandrii zostały wydane jego wszystkie dzieła. Archimedesowi zawdzięczamy odkrycie zasady dźwigni. Zasada ta stworzyła podstawy do powstania statyki, która w późniejszych wiekach stała się działem mechaniki. Archimedes jest także twórcą działu fizyki, który zajmuje się badaniem równowagi cieczy i zanurzonych w nich nieruchomych ciał stałych, czyli twórcą hydrostatyki. Jego dzieło „O ciałach pływających” zawiera słynne twierdzenie, że ciało zanurzone w wodzie pozornie traci tyle, ile waży woda przez nie wyparta. W chwili obecnej twierdzenie to jest znane wszystkim jako twierdzenie Archimedesa. Twierdzenie to jest podstawowym prawem w aero- i hydrostatyce. Także Archimedes zastosował w obliczeniach i podał wartość liczby pi. Liczba pi jest liczbą niewymierną, której wartość wynosi około 3,14. Liczba pi wyraża stosunek długości obwodu koła do długości jego średnicy. Zapewne niewiele osób wie, że ponad 18 wieków przed Newtonem Archimedes stworzył zasady rachunku różniczkowego. Archimedes jest autorem dzieła „Elementy mechaniki”, w którym wyjaśnił zasady mechaniki teoretycznej.

Krótko o ekologii

W przyrodzie nie ma izolacji. Każdy organizm powiązany jest nie tylko z innymi organizmami, ale także ze środowiskiem nieożywionym. Ekologia zajmuje się wzajemnymi powiązaniami między poszczególnymi organizmami, ale także między organizmami i środowiskiem nieożywionym. Ekologia to nauka interdyscyplinarna. Ekologia zrodziła się z wiedzy, którą przez lata zgromadzili biolodzy, mikrobiolodzy, botanicy i zoolodzy. Korzysta także z wiedzy zgromadzonej przez przedstawicieli takich nauk jak geografia, fizyka i chemia. Ekologia jako odrębna nauka powstała dzięki pracom Ernsta Haeckela, który żył w latach 1834 – 1919. To właśnie Haeckel jako pierwszy określił zainteresowania ekologii oraz jako pierwszy użył nazwy „ekologia”. Samo słowo „ekologia” wywodzi się od greckich słów „oikos”, które znaczy „dom” oraz od słowa „logos”czyli „nauka”. Ekologia zajmuje się badaniem populacji, ekosystemów, biocenozą, ekosferą i biosferą. Populacja to wszystkie osobniki należące do tego samego gatunku i zamieszkujące ten sam obszar. Biocenoza to z kolei cała populacja wszystkich gatunków, które zamieszkują ten sam obszar. Z kolei ekosystem to biocenoza i środowisko nieożywione, zaś biosfera to wszystkie żywe organizmy, które występują na Ziemi. Ekosfera to ziemski ekosystem, który obejmuje współzależność między biosferą, hydrosferą, litosferą i atmosferą. Do niszczenia ekosystemu najbardziej przyczynia się działalność człowieka.